Veel mensen zullen het nog wel weten: 754, Bonifatius vermoord bij Dokkum. Met enige overdrijving zou je kunnen stellen dat Bonifatius aan het begin stond van de kerstening van de Nederlanden. Zijn leven en dood spraken zozeer tot de verbeelding dat het christelijk geloof door veel mensen omarmd werd en het heidendom langzamerhand meer terrein verloor.

2014: het ‘kindeke Jezus’ wordt gestolen uit een kerststal in Dokkum. Alweer een opmerkelijk feit dat gebeurd in of bij Dokkum. Waar Bonifatius als het ware de brenger was van het goede nieuws en Jezus Christus aan de mensen gaf, wordt Jezus nu – symbolisch – verwijderd uit het openbare leven.lege kribbe dokkum Dreigde de essentie van het Kerstevangelie al jaren onder in de kerstballenbak te geraken door alle overbodige franje, nu het is daadwerkelijk gebeurd in Dokkum.

Hét Kerstkind wordt ingewisseld voor de leegte die achterblijft. En hoe je het probeert op te vullen, het zal altijd koud en leeg blijven.

En het geschiedde in die dagen bij Dokkum…

Advertenties

Zo in de donkere tijd aan het einde van jaar is een mens snel geneigd melancholisch te worden. Achteromkijken naar het afgelopen jaar: alles wat je overkomen is aan goede en minder goede zaken. Eén van de conclusies kan dan zijn: vroeger was alles beter: meer solidariteit, betere werkomstandigheden, gelukkiger en minder problemen. Ach ja, in de tijd van onze grootmoeders was het leven niet zo jachtig, alles ging meer in harmonie, men had meer tijd… voor alles.

Maar als paus Franciscus het Europees Parlement Europa vergelijkt met het beeld van een oude afgetobde oma uit wie alle levenslust verdwenen is kantelt het beeld zoals hierboven geschetst radicaal. paus Europees ParlementAanstaande zondag begint voor christenen de Adventstijd. Tijd van bezinning, beschouwing en het je voorbereiden op het aanstaande Kerstfeest. Kerstfeest: het feest van de geboorte van Jezus Christus; herinnering voor mensen dat God zijn verbond en zijn beloften van heil aan mensen niet vergeten is. Een nieuwe wereld is begonnen. Een wereld waarin gerechtigheid en vrede zullen regeren. En wij worden opgeroepen daar aan te werken. Maar voor Europa lijken (nog) steeds andere dingen belangrijker: technocratie en bureaucratie. Een wereld waarin mensenlevens worden uitgedrukt in geld en ‘economisch instrument’. De paus wijst de parlementariërs, en dus ook ons, om mensen hun ‘transcendente waardigheid’ weer terug te geven. Want ‘wie God vergeet en Hem niet de eer geeft, schept een voedingsbodem voor onrecht en geweld. Europa dreigt haar ziel te verliezen wanneer zij hiervoor geen oog heeft.

Het zijn woorden van de paus. Laten wij allen, als christenen  in deze Adventstijd ons ook bezinnen op deze waarschuwing. Want wij zijn allen inwoners van Europa. Wij vormen Europa.

Onze toekomst

hebt Gij een gezicht gegeven

en onszelf een nieuwe naam.

Naar Christus mogen wij heten,

Hij is onze deur naar morgen.

Dat wij die met liefde openen

voor elkaar, voor onze kinderen.

++

Geef ons het vertrouwen

op uw liefde te koersen,

wie na ons komen voor te gaan,

verankerd in het geloof

van uw lieve Zoon,

bezield door de hoop

die ook Hem gaande hield.

Star In The East

Dan zult Gij ons niet ontbreken,

ook als de weg is opgebroken,

ook als de adem stokt.

Sytze de Vries

En ja, daar is ie dan: het woord van het jaar: ‘selfie’ of zoals Kees van Kooten het Nederlands equivalent de ‘otofoto’ daarvoor opperde, een prachtig mooi palindroom, een woord dat ze ook achterstevoren kunt lezen. Voor de digibeten onder u die vragen wat een selfie is, de volgende omschrijving: Een selfie is een gefotografeerd zelfportret, doorgaans gemaakt met een digitale camera, een smartphone of webcam, waarbij de foto is genomen door de persoon die erop afgebeeld staat. (Wikipedia). Gisteren hoorde ik een aantal mensen dat zichzelf meermalen zo had gefotografeerd. Ze vinden het een leuk tijdverdrijf om zichzelf zo in allerlei situaties te fotograferen en verscheidene mensen hebben tientallen selfies op hun toestel staan.het toekomende licht

Wat zegt het nou over de mensen als zo’n woord wordt verkozen tot het belangrijkste van 2013? Betekent dit dat mensen steeds meer met zichzelf bezig zijn en in hun eigen kleine universum, hun eigen wereldje, beroemd willen zijn? Dat mensen het zo belangrijk vinden om, wanneer ze die selfies op het net zetten, iedereen te laten zien waar ze zijn en in welke situatie zij verkeren? Kijk eens waar ik ben, wat ik doe, wat ik durf?

Als dat zo is, dat het de ultieme uitdrukking is van de ik-gerichtheid van mensen, dan staat dat wat mij betreft haaks op wat wij als christenen in deze dagen naar op weg zijn om te herdenken en vieren. Dat God juist voorbij ging aan zichzelf en juist het liefste wat Hij had, zijn Zoon Jezus Christus, naar deze aarde stuur en Hem aan ons overleverde. Een daad van zelfovergave die alle begrip te boven gaat. Voorbij het ik. Om het in hetzelfde begrippenkader te zetten: ‘God maakte van zichzelf een ‘unselfie’.

‘Hoe kan het zijn dat het geen nieuws is als er een dakloze oudere overlijdt, maar wel als de beurzen twee punten verliezen?’; met deze prikkelende uitspraak vestigt paus Franciscus de aandacht op wat hij noemt ‘de nieuwe tirannie van het ongebreidelde kapitalisme’. Is dit nieuw? Nee, de paus schaart zich in een lange rij van mensen en organisaties die deze problematiek aan de kaak stellen. Goedkope uitspraak; als je weet dat de (katholieke) kerk een uitermate rijk instituut is? Zo kun je elke oproep tot bezinning wel ‘kalt stellen’, maar ik vond het opmerkelijk dat de paus na deze oproep meteen liet collecteren voor hulp aan de door een natuurramp getroffen Filipijnen. En daarbij: met de wijzende vinger naar anderen wijst hij ook met drie vingers terug naar zich zelf.

Opmerkelijk vond ik ook dat de oproep werd gedaan tijdens een toespraak (een ‘Pauselijke Exhortatie’ oftewel een Pauselijke Aansporing) die de titel heeft ‘De vreugde van het evangelie’. ‘Iedere gedoopte is geroepen tot verkondiging van het Evangelie’ zo zegt de paus vervolgens. Iedere christen wordt dus opgeroepen om zich teweer te stellen tegen de tirannie van het ongebreidelde kapitalisme, ‘Die Tyranny verdrijven, die my mijn hert doorwondt.’ om het zo maar te zeggen. Het gaat zeker niet zonder slag of stoot, het snijdt diep in je eigen vlees, het zal niet alleen maar vreugde zijn waarmee we dit evangelie verkondigen en in praktijk brengen, want hoe het ook zij, dat ‘ongebreidelde kapitalisme’ brengt ons veel goeds.

Is het dan een goedbedoelde, maar niet realistische oproep die natuurlijk nooit iets teweeg zal brengen omdat de hele wereld zichzelf heeft overgeleverd aan dat kapitalisme? Nee, ook dat denk ik niet. Eerste AdventAanstaande zondag is het 1 december, en naast dat ik – zo de Here wil –  word bevestigd en intrede doe aan en in de Protestantse Gemeente Exloërmond, vieren we ook  – vooral – de Eerste Adventszondag. Advent, als christenen kijken we vol verwachting uit naar de komst van de Here Jezus in deze wereld. Wij geloven dat Hij de redding en bevrijding verkondigt aan mensen vast verstrikt in het web van de tijd. Zijn komst is een voorbode van Gods toekomende Koninkrijk. Een vrederijk dat aanstaande is en waaraan wij als volgelingen van die Christus aan mee moeten werken. Daartoe worden we opgeroepen.

De laatste negen jaar krijgt Nederland eenmaal per jaar een oprisping van naastenliefde in de vorm van het Glazen Huis (dit jaar in Enschede) waar 3 bekende dj’s voor 6 dagen worden opgesloten in het kader van de actie ‘Serious Request’. Serious Request 2012Zes dagen brengen zij die tijd afgezonderd door en doen ze aan vorm van vasten. Dit doen ze allemaal om zo veel mogelijk geld in te zamelen voor een goed doel. Het goede doel voor dit jaar is de bestrijding van de babysterfte, vooral in Afrika .

 

Geld inzamelen ter bestrijding van de babysterfte in de Adventstijd.

Toen ik er over nadacht kon ik onmogelijk de verbanden met de Adventstijd, zoals door christenen wereldwijd gevierd, niet zien.

In de Adventstijd denken christenen dat er juist een Baby voor hen naar de aarde kwam om hen te verlossen en te bevrijden. Deze Baby zal juist moeten sterven om ons te redden.

Hij vraagt niet om ons zes dagen op te sluiten en te vasten (overigens een nobele actie van de 3 dj’s), maar Hij stelt ons wel A Serious Request, een belangrijke vraag: ontsluit je hart voor Zijn boodschap en  bereidt je hele leven voor op Zijn komst!

Iedereen gezegende kerstdagen gewenst!

God zond niet naar onze gekwelde wereld

Technische bijstand

Gabriël met een groep experts

Hij zond geen voedsel

Ook geen  afgedankte kleren

Evenmin verstrekte Hij leningen

op lange termijn

Liever kwam Hij Zelf

Geboren in een stal

Hongerend in de woestijn

Naakt aan een kruis

En delend met ons

Werd Hij ons brood

En lijdend met ons

Werd Hij onze vreugde

Het is al weer een tijdje geleden dat ik op het bovenstaand gedicht van een onbekende dichter uit Hongkong stuitte. Voor mij verwoordt dit gedicht op een uitstekende manier  het gevoel dat ik heb met Kerst: aan de ene kant houd ik ontzettend veel van dat  overweldigende  gevoel van ‘peis en vreê’ dat dit feest omgeeft. Of zoals het lied ‘Eeuwige Kerst’ het eens zong:

Op eerste kerstdag zijn alle mensen vrienden
Op tweede kerstdag zijn grote mensen klein
Op derde kerstdag gaan alle deuren open
Kon het maar altijd kerstmis zijn
Op vierde kerstdag, dan gaan de wapens roesten
Op vijfde kerstdag bloeit graan in de woestijn
Op zesde kerstdag breekt overal de zon door
Kon het maar eeuwig kerstmis zijn

Waarom is er nog geen vrede
In een wereld waar door niemand
Honger, pijn of armoe wordt geleden

Tja, en dan is de kersttijd voorbij, de ballen zijn weer  opgeruimd op zolder en de boom  weer versnipperd tot compost en breekt weer de koude, harde werkelijkheid aan. Weg dat warme kerstgevoel. Over tot de orde van de dag. En daar zit voor mij die andere kant van Kerst. Want wat willen we: dat God alles goed zal maken, dat Hij met een stelletje knappe koppen zou komen om alles wat verkeerd gaat in de wereld goed te maken, dat wapens zomaar vanzelf gaan roesten? Dat we lekker kunnen uitbuiken van ons overvloedig kerstmaal en het verder allemaal wel goed zal komen?

Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd   een kerk getroffen door een bom en van het daar aanwezige Christusbeeld werden de handen afgerukt.  Na de oorlog besloot het kerkbestuur het beeld niet te laten restaureren omdat het beeld zonder handen symbool stond voor het feit dat wij een taak hebben in de wereld ‘als de handen van Jezus’.

Jezus Christus kwam niet voor niets als klein kwetsbaar kind in deze wereld. Ook wij worden nu nog steeds opgeroepen om , aangestoken door Gods liefde, het Licht uit de dragen in de wereld.  Er voor te zorgen dat het kerstevangelie uitgedragen wordt in de wereld. Laat door ons handelen iets van dat Koninkrijk van God zoals bezongen in ‘Eeuwige Kerst’  werkelijkheid worden!

Ik wens een ieder gezegende feestdagen toe en dat we ook in het komend jaar ‘handen’ kunnen geven  aan de komst Gods Koninkrijk.