U bent onze brief, geschreven in onze harten, gekend en gelezen door alle mensen.
Het is immers openbaar geworden dat u een brief van Christus bent.
2 Korinthiërs 3: 2-3

‘met het geloof kun je een kerk aansteken, maar ook iets anders aansteken’  zei oud-diplomate en arabiste Petra Stienen op Radio 1. Waarschijnlijk bedoelde Stienen, gelet op de tijd waarin we leven, dat geloof op z’n minst ook de wereld kan aansteken. En dan duid ik op de verschillende gruweldaden die worden gepleegd door ISIS. Toch meen ik dat Stienen met zo’n uitspraak ‘geloof’ te gemakkelijk wegzet als potentieel gevaarlijk. Laat ik mijzelf maar vergelijken met de brief uit boven aangehaalde Bijbeltekst. En dan wel als brandbrief: een vurig schrijven uit nood, een dringende oproep aan alle mensen tot inkeer, ommekeer.

brandbrief Juist en vooral in deze veertigdagentijd. Vanuit het feit dat God de mensen oneindig lief heeft en alleen maar het goede wil voor hen. Kerkvader Augustinus van Hippo draagt op afbeeldingen vaak een brandend hart in de hand, omdat hij veel schreef over de liefde van God tot de mens. Ergens schreef hij ‘Mijn hart was vol verlang naar U’. Brandend van verlangen God. ‘Als alles duister is, ontsteek dan een lichtend vuur dat nooit meer dooft’ zingt lied 598 uit het ‘nieuwe’ liedboek.

Dat we zo in lichterlaaie mogen zijn als baken voor iedereen. Baken op weg naar het koninkrijk van God.

Dat ook onze harten mogen worden aangestoken in onuitblusbaar vuur voor Hem uit Wie en door Wie en tot Wie wij zijn!

Dat we een leesbare ‘brand’brief  van Christus mogen zijn!

Advertenties

Sinds enige tijd is John de Mol weer op de tv met een nieuw reality-tv-concept ‘Utopia’ geheten. Het idee is simpel: stop een aantal mensen die elkaar niet kennen in één afgesloten gebied waar zo goed als geen voorzieningen zijn en kijk wat voor  een ideale, nieuwe samenleving er wordt gecreëerd. utopiaHet voyeuristische aan het geheel is dat de tv-kijker vanuit zijn luie stoel in principe alles vrijwel 24/7 kan meemaken omdat er bijna overal camera’s hangen. Het grappige van de eerste afleveringen was dat de deelnemers vooral probeerden nog veel van de hen bekende buitenwereld naar binnen te krijgen. Er werd vrijwel niet vanuit de eigen creatieve geest geprobeerd een nieuwe systeem op te zetten. Volgens mij is dat een erg menselijk verschijnsel: als je in een onbekende of nieuwe omgeving bent begin je de vertrouwde zaken te missen.

Historicus Bregman gaf laatst een mooie omschrijving van een ‘utopia’: je realiseren wat je voor moois al hebt en van daaruit verder dromen hoe je het een en ander verder kunt vervolmaken. De Mols Utopia staat daar mijlenver vandaan. Het mooie aan die definitie van Bregman is dat er voor mij ergens ook een christelijke notie in meeklinkt: je realiseren wat je hebt gekregen en verder werken op die aarde en in de aan jou gegeven omgeving als partner, als rentmeester om de het eeuwige Godsrijk, het vrederijk dichterbij te brengen. Is dat een utopie? Nee, dat is een belofte en een opdracht waar we onze schouders onder mogen zetten.