GoT

Ja, ik geef het grif toe: ook ik heb een guilty pleasure… ik ben namelijk een thronie, een ander woord voor een fan van de serie Game of Thrones, een Amerikaanse fantasy-televisieserie die sinds 2011 wordt uitgezonden. Dit jaar beleefd Game of Thrones haar achtste en laatste seizoen. De serie is ongekend populair en veel mensen zijn gefascineerd geraakt door de strijd om de macht tussen zeven koninklijke families dat zich voor het grootste deel afspeelt op het denkbeeldige continent Westeros, een wereld die trekken vertoont van de Europese Middeleeuwen.
Is het opmerkelijk dat zo veel mensen geboeid zijn geraakt door een serie waarin nobele voorbeeldfiguren vrijwel ontbreken of een snelle dood sterven, waarin iedereen een schurk of op z’n best moreel dubbelzinnig is? ‘Tegenwoordig laten veel tv-series laten ons geen mensen meer zien zoals wij zouden willen zijn, maar zoals we werkelijk zijn’, schreef The Huffington Post twee jaar geleden. Dat geldt in extreme mate bij Game of Thrones. (GoT) ‘ We zitten’, aldus dit Amerikaanse weblog, ‘niet meer te wachten op een heldere tweedeling van schurken en helden; we willen personages die geregeld foute keuzes maken, of die twijfelen.’ Waarom? ‘Omdat het leven ingewikkeld is en niet zwart-wit’, zegt Rinke van Hell, die aan de Christelijke Hogeschool Ede doceert over film en theologie. ‘Stiekem vinden we het fijn om de zwakke en slechte kanten van onszelf te onderzoeken, en films en series bieden de mogelijkheid om ons in te leven in situaties die we uit ons eigen leven niet kennen. Dat kan heel waardevol zijn, geconfronteerd worden met het kwaad in de wereld en in jezelf.’

Onder christenen is er veel discussie over wel of niet kunnen kijken naar deze hitserie. Immers de serie staat onder meer bol van geweld. Zelf denk ik dat ik juist in Westeros de gebrokenheid van de wereld aantref die ook zo eigen is aan de wereld waarin ik zelf leef en onderdeel van ben. In de fantasy-wereld van Westeros zie ik hoe het kwaad mensen ten onder laat gaan en dat besef geeft mij de opdracht en de kans om als christen in de echte Westeros-wereld van de hoop die in mij is te getuigen. In deze wereld zie hoe het ‘de mens is geneigd tot alle kwaad’ in extremis vorm krijgt en de mens en zijn omgeving vervormt. Het lijkt of je je Friedrich Nietzsche in de vrolijke wetenschap hoort zeggen als de mens God heeft dood verklaard ‘wat is koud geworden’. Hebben fantasyfilms als Lord of the Rings, The Hobbit en Harry Potter nog een strijd te zien tussen goed en kwaad, in GoT  ontbreekt dat helemaal. Zelfs de religies die in GoT  ademen alleen maar kwaad en egocentrisme. Het kwaad overwint. Dat die christelijke hoop dat het Goede uiteindelijk het laatste woord heeft als licht ook in de duisternis van deze wereld mag stralen zonder erdoor te worden overmeesterd.