De sportzomer 2018 loopt op z’n laatste benen. Wat hebben sportliefhebbers niet kunnen genieten bij de verschillende sportevenementen. En ik weet niet of het u opviel, maar ik werd er ditmaal meer bij bepaald: sport is religie en begint steeds meer te bedienen van woorden die je ooit alleen hoorde in een religieuze setting. Dat werd deze zomer rond verschillende sportevenementen weer goed bewezen. Ook religieuze beelden – bijvoorbeeld in aanloop naar de Olympische Spelen – met kerken werden overvloedig gebruikt. In de verslaggeving wemelt het eveneens van de religieuze termen.

Waren we er min of meer aan gewend dat voetballers de laatste jaren vaak als godenzonen worden getypeerd, nu  werd over wielrenner Tom Dumoulin ook gesproken in termen als ‘de verlosser’. U kunt uit eigen beleving wellicht er nog even zo vele voorbeelden aan toe voegen. In de slipstream van dit alles dook er een bedrijf op dat Gracenote heet, en volgens eigen zeggen het grootste databureau op entertainmentgebied is. In een ronkende Engelstalige tekst meldt het dagelijks de levens van honderden miljoenen mensen ‘aan te raken’.

Wat daar ‘genadig’ aan is, blijft me onduidelijk, alsook wat harde cijfers (data, in dit geval over balbezit en het effectief omspringen met de kansen) met dat mooie begrip genade te maken heeft. In Nijmegen staat een soortgelijk bureau dat onderzoek doet naar religie in de samenleving en Kaski heet – misschien valt een naamruil te overwegen?

Een mooie opmerking aan het begin van deze zomer kan ik me nog herinneren. namelijk de opmerking van algemeen directeur Ton Gerbrands van PSV: ‘we zijn geen kerk’. Dit in reactie op hoe de ploeg uit Eindhoven met de crisissfeer aan het begin van het seizoen was omgegaan. Het had na de vroege en knullige uitschakeling in Europa echt wel ‘geknetterd’ achter de schermen, zei Gerbrands. ‘Begrijp me goed: we zijn geen kerk.’

Hier doet zich een merkwaardige imagoverschuiving voor, alsof de kerk bij uitstek een plek van harmonie en vrede is. Ik dacht dat juist de kerk zo bekendstond om haar ondoorgrondelijke ruzies en bijna niet op te lossen dogmatische conflicten; of ook voor een versnippering waar veel christenen zich tot op de dag van vandaag voor schamen. Maar de tijden zijn veranderd, mensen zien blijkbaar dat het er in de kerk anders aan toe gaat dan erbuiten.

Nog vreemder is dat een Deventer horecaondernemer enige tijd later bijna hetzelfde zei, in reactie op gedoe over diens omstreden plan een ‘foodhal’ in te richten in een voormalige synagoge. Ayhin Sahin zei in dagblad de Stentor niet van ‘het Leger des Heils’ te zijn. Ofwel, hij is als ondernemer niet verantwoordelijk voor de sociale gevolgen, namelijk dat de kleine joodse gemeente haar gebedsruimte dreigt kwijt te raken.

Dit stemt droevig, zij het dat Sahin denkt dat het Leger des Heils dit anders zou aanpakken. Inderdaad, dat vermoed ik ook, en dat is bemoedigend.

Het verschil maken als kerk of christen, het kan blijkbaar toch. Sterker, het begint inmiddels op te vallen.