De afgelopen dagen stonden in het teken van de vrijheid. Op 4 mei herdachten we de mensen die hun leven hebben gegeven voor de vrijheid vanaf de Tweede Wereldoorlog tot nu. Op 5 mei vierden we de vrijheid met grote evenementen of rustig en stil op onze eigen manier.

Maar hoe je het ook wend of keert, hoe normaal vrijheid ook lijkt hoe kwetsbaar ze uiteindelijk is,ook in onze eigen samenleving. Nederland liet zich altijd voorstaan op haar tolerante karakter waar minderheden die elders om wat voor reden ook vervolgd werden een veilig heenkomen konden vinden. Helaas laten de ontwikkelingen van de laatste jaren een ander verhaal horen. Bang voor het verlies van onze eigen welvaart en eigenheid worden veelmensen steeds meer xenofoob; eigen volk eerst…

… en zou je daar vroeger misschien makkelijk ‘en God voor ons allen’ achter kunnen plakken, dat lijkt ook steeds vaker een gepasseerd station. Tot mijn verbazing wordt er vanwege de weigering van een klein aantal gemeentes om op zondag 4 mei te herdenken en de herdenking te verplaatsen naar drie mei, een petitie opgestart. Een petitie om de herdenking verplicht te laten plaatsvinden op 4 mei. En de petitie is opgestart door een veteraan; iemand die juist die kostbare vrijheid heeft verdedigd in binnen- en buitenland waar kwetsbare minderheden soms worden bedreigd door een meerderheid.

Wat de kerk ooit,en ook nu nog wel,wordt verweten,namelijk dat zij knellende, dwingende ge- en verboden opleggen aan mensen, wordt nu in praktijk gebracht door een nieuwe religie,namelijk een seculiere waarvoor een ieder zijn hoofd moet buigen.

Er wordt een nieuw begrip van vrijheid gemunt. Vrijheid; maar dan anders. Namelijk om mee te lopen met de algemene mening die anderen je opleggen.

Er schiet mij een dichtregel van H.M. Van Randwijk te binnen,waar ik deze column mee afsluit

H.M.van Randwijk tekst muur Weteringplantsoen

 

Advertenties