Deze week wordt gevierd dat de huidige paus, Franciscus, precies een jaar zijn pontificaat bekleedt. Door veel mensen wordt zijn optreden in het afgelopen jaar bejubeld. Hij geeft volgens hen aan de katholieke kerk weer een menselijk gezicht en probeert het beeld van een vermolmd, autoritair en archaïsch instituut dat ver van de werkelijkheid en de mensen staat te laten kantelen in de publieke opinie. ”De kerk’ is weer helemaal klaar voor de eenentwintigste eeuw’ zegt men dan.

Ook ik ben een van de mensen die het optreden van de nieuwe paus toejuicht, maar ik zet bij zijn huidige populariteit ook een kanttekening. Want wanneer is ‘de kerk’ populair en moet zij dat willen zijn? Betekent het dat  ‘de kerk’ zich moet conformeren aan de communis opinio, de algemene mening, die voorschrijft hoe men vandaag de dag dient te reageren op bijvoorbeeld allerlei ethische kwesties. Of mag en moet ‘de kerk’ niet juist die luis in de pels zijn, die spiegel zijn die het de samenleving voorhoudt door een afwijkend en soms tegengesteld geluid te verkondigen? Want het evangelie wat het verkondigt is niet zomaar een mening tussen allerlei andere meningen en een waarheid naast allerlei andere waarheden, maar zij pretendeert DE waarheid te zijn. popiejopieDe Groene Amsterdammer noemt deze paus een teflonpaus, een persoon die veel zegt, maar weinig voor elkaar bokst. Begint de populariteit al haarscheurtjes te vertonen? En ik vraag me af, als je het predicaat krijgt  van persoon van het jaar, is dat goed? Moet een christen niet juist vaker zout zijn, dat soms pijn doet en irriteert maar uiteindelijk ten doel heeft iets schoon te maken?

Een paus die lijkt alle pracht en praal af te wijzen, die kinderen kust en echt oog heeft voor minderbedeelden en minderheden en afwijkende meningen spreekt misschien tot de verbeelding van velen en maakt hem nu eventjes misschien ongekend populair, maar ik hoop dat deze paus zich het dwarse van het evangelie blijft herinneren en niet ten prooi valt aan de waan van de dag.      

Advertenties