Ja, ook ik ben blij met de door Nederland behaalde eremetaal. Wat was het een mooi gezicht dat het ereschavot regelmatig volledig oranje kleurde. De winnaars, ze hebben er voor gevochten en hebben een prachtige prijs in de wacht gesleept. Proficiat! Maar, eh vergeten we nu niet een heel klein beetje dat er ook veel kritiek op Rusland en haar dictatoriaal regerende president Poetin is. Dat religieuze minderheden, mensen met een andere seksuele geaardheid wreed worden vervolgd of op zijn minst slecht worden  behandeld. Het lijkt dat altijd kritisch Nederland zich monddood laat maken, laat smoren onder die warme deken van oranje-euforie.Sochi 2014 Ach ja, vergeten, dat is waar ook, we moeten sport en politiek altijd gescheiden houden. We moeten de heer Poetin zijn feestje gunnen en niet gaan zeuren over mensenrechten en vrijheden. Natuurlijk hoor je mij niet over die ‘zware’ delegatie die namens Nederland naar de Spelen zijn gegaan. We sluiten en masse even de ogen voor de Russische wereld binnen en buiten Sotsji waar Rusland haar geo-politieke schaakspel in optima forma weet te spelen, want we winnen toch zoveel. En straks, als de Olympische vlam weer gedoofd is en het hele circus weer vertrokken is, dan vergeten we Sotsji gewoon, net als Peking destijds, waar het toch ook een stuk beter gaat met de mensenrechten na de Olympische Spelen. Over een paar dagen laten we de heer Poetin gewoon weer aan zijn eigen lot over en met hem die miljoenen Russen die misschien wel zuchten onder zijn gezag.

Over tot de orde van de dag want sport is sport en politiek is politiek en die twee moeten we strikt gescheiden houden.  Toch?…

 

NASCHRIFT: Op 4 maart jl. heeft het kabinet besloten om geen delegatie te sturen naar de Paralympische Spelen. Ging er nog naar de Olympische Spelen een (veel te) zware afvaardiging uit Nederland om de sporters aan te moedigen, nu is besloten om helemaal niet te gaan. ‘Sport is sport en politiek is politiek en dat moeten we gescheiden houden’, ‘de sporters verdienen het te worden aangemoedigd door een afvaardiging uit Nederland’ en ‘door te gaan houden we de dialoog open’ waren de meest gebruikte (flut)argumenten om toch te gaan. Nu lijken deze argumenten er ineens niet meer toe te doen. Vreemd toch? Het geeft de status aan van de paralympische spelen in Nederland en in het algemeen de omgang met mensen met een beperking! Gelukkig weet ik mij getroost met een opmerking van Esther Vergeer, oud paralympisch sporter, die zei ‘wie er ook op de tribune zitten, de sporters presteren toch wel’. Dat is toch wel een pluspunt van de  paralympische sporters boven de ‘valide’ sporters: de paralympiërs presteren toch wel, wie er dan ook op de tribunes zitten!!

Maar even eerlijk gezegd: NEDERLAND MOET ZICH SCHAMEN

 

Advertenties