Sinds enige tijd is John de Mol weer op de tv met een nieuw reality-tv-concept ‘Utopia’ geheten. Het idee is simpel: stop een aantal mensen die elkaar niet kennen in één afgesloten gebied waar zo goed als geen voorzieningen zijn en kijk wat voor  een ideale, nieuwe samenleving er wordt gecreëerd. utopiaHet voyeuristische aan het geheel is dat de tv-kijker vanuit zijn luie stoel in principe alles vrijwel 24/7 kan meemaken omdat er bijna overal camera’s hangen. Het grappige van de eerste afleveringen was dat de deelnemers vooral probeerden nog veel van de hen bekende buitenwereld naar binnen te krijgen. Er werd vrijwel niet vanuit de eigen creatieve geest geprobeerd een nieuwe systeem op te zetten. Volgens mij is dat een erg menselijk verschijnsel: als je in een onbekende of nieuwe omgeving bent begin je de vertrouwde zaken te missen.

Historicus Bregman gaf laatst een mooie omschrijving van een ‘utopia’: je realiseren wat je voor moois al hebt en van daaruit verder dromen hoe je het een en ander verder kunt vervolmaken. De Mols Utopia staat daar mijlenver vandaan. Het mooie aan die definitie van Bregman is dat er voor mij ergens ook een christelijke notie in meeklinkt: je realiseren wat je hebt gekregen en verder werken op die aarde en in de aan jou gegeven omgeving als partner, als rentmeester om de het eeuwige Godsrijk, het vrederijk dichterbij te brengen. Is dat een utopie? Nee, dat is een belofte en een opdracht waar we onze schouders onder mogen zetten.

Advertenties