Op het moment dat ik deze column schrijf is op tv de grote herdenkingsplechtigheid bezig om de overleden Nelson Mandela te eren. De ene flamboyante toespraak na de andere trekken voorbij. Nelson Mandela; de man die Zuid-Afrika na een lange periode van Apartheid de richting heeft uitgewezen niet van haatdragendheid, vergelding en wraak maar de weg van verzoening en vergeving heeft willen opleiden. ‘Heeft willen opleiden’; ja, want komend uit een duistere periode van de ongelijkheid en vernedering van groepen mensen onder het systeem van Apartheid is na de ambtsperiode van het staatsmanschap van Mandela, zo lijkt het, weer een periode aangebroken van het niet goed kunnen samenleven van alle inwoners in Zuid-Afrika.Nelson-Mandela As I Walked Door

Door veel mensen wordt Mandela geëerd met de bijnaam ‘zwarte Christus’. Maar volgens mij was Mandela meer een richter. Iemand die het volk de goede kant wilde opleiden. Maar toen zijn politieke rol was uitgespeeld vervielen de mensen helaas weer in hun oude gewoontes. Daarom de titel van deze column: het steeds weer terugkerend refrein in het Bijbelboek Richteren dat handelt over de eindeloze rij richters die Israël de goede kant op moesten wijzen, maar waarvan het volk na de dood van de richter ook steeds weer de verkeerde keuzes maakten.

Bye Bye Madiba. May God bless the memory of Mandela and bless the people of South Africa

Advertenties