december 2013


Wie in de beschutting van de Allerhoogste woont
en overnacht in de schaduw van de Ontzagwekkende,
zegt tegen de HEER:
‘Mijn toevlucht, mijn vesting,

mijn God, op u vertrouw ik.’

Hij bevrijdt je uit het net van de vogelvanger
en redt je van de dodelijke pest,
hij zal je beschermen met zijn vleugels,
onder zijn wieken vind je een toevlucht,
zijn trouw is een veilig schild.

Psalm 91: 1-4

psalm91,4

Advertenties

Onze toekomst

hebt Gij een gezicht gegeven

en onszelf een nieuwe naam.

Naar Christus mogen wij heten,

Hij is onze deur naar morgen.

Dat wij die met liefde openen

voor elkaar, voor onze kinderen.

++

Geef ons het vertrouwen

op uw liefde te koersen,

wie na ons komen voor te gaan,

verankerd in het geloof

van uw lieve Zoon,

bezield door de hoop

die ook Hem gaande hield.

Star In The East

Dan zult Gij ons niet ontbreken,

ook als de weg is opgebroken,

ook als de adem stokt.

Sytze de Vries

En ja, daar is ie dan: het woord van het jaar: ‘selfie’ of zoals Kees van Kooten het Nederlands equivalent de ‘otofoto’ daarvoor opperde, een prachtig mooi palindroom, een woord dat ze ook achterstevoren kunt lezen. Voor de digibeten onder u die vragen wat een selfie is, de volgende omschrijving: Een selfie is een gefotografeerd zelfportret, doorgaans gemaakt met een digitale camera, een smartphone of webcam, waarbij de foto is genomen door de persoon die erop afgebeeld staat. (Wikipedia). Gisteren hoorde ik een aantal mensen dat zichzelf meermalen zo had gefotografeerd. Ze vinden het een leuk tijdverdrijf om zichzelf zo in allerlei situaties te fotograferen en verscheidene mensen hebben tientallen selfies op hun toestel staan.het toekomende licht

Wat zegt het nou over de mensen als zo’n woord wordt verkozen tot het belangrijkste van 2013? Betekent dit dat mensen steeds meer met zichzelf bezig zijn en in hun eigen kleine universum, hun eigen wereldje, beroemd willen zijn? Dat mensen het zo belangrijk vinden om, wanneer ze die selfies op het net zetten, iedereen te laten zien waar ze zijn en in welke situatie zij verkeren? Kijk eens waar ik ben, wat ik doe, wat ik durf?

Als dat zo is, dat het de ultieme uitdrukking is van de ik-gerichtheid van mensen, dan staat dat wat mij betreft haaks op wat wij als christenen in deze dagen naar op weg zijn om te herdenken en vieren. Dat God juist voorbij ging aan zichzelf en juist het liefste wat Hij had, zijn Zoon Jezus Christus, naar deze aarde stuur en Hem aan ons overleverde. Een daad van zelfovergave die alle begrip te boven gaat. Voorbij het ik. Om het in hetzelfde begrippenkader te zetten: ‘God maakte van zichzelf een ‘unselfie’.

Op het moment dat ik deze column schrijf is op tv de grote herdenkingsplechtigheid bezig om de overleden Nelson Mandela te eren. De ene flamboyante toespraak na de andere trekken voorbij. Nelson Mandela; de man die Zuid-Afrika na een lange periode van Apartheid de richting heeft uitgewezen niet van haatdragendheid, vergelding en wraak maar de weg van verzoening en vergeving heeft willen opleiden. ‘Heeft willen opleiden’; ja, want komend uit een duistere periode van de ongelijkheid en vernedering van groepen mensen onder het systeem van Apartheid is na de ambtsperiode van het staatsmanschap van Mandela, zo lijkt het, weer een periode aangebroken van het niet goed kunnen samenleven van alle inwoners in Zuid-Afrika.Nelson-Mandela As I Walked Door

Door veel mensen wordt Mandela geëerd met de bijnaam ‘zwarte Christus’. Maar volgens mij was Mandela meer een richter. Iemand die het volk de goede kant wilde opleiden. Maar toen zijn politieke rol was uitgespeeld vervielen de mensen helaas weer in hun oude gewoontes. Daarom de titel van deze column: het steeds weer terugkerend refrein in het Bijbelboek Richteren dat handelt over de eindeloze rij richters die Israël de goede kant op moesten wijzen, maar waarvan het volk na de dood van de richter ook steeds weer de verkeerde keuzes maakten.

Bye Bye Madiba. May God bless the memory of Mandela and bless the people of South Africa

Het verhaal over Harrison Odjegba Okene, de Nigeriaanse kok die drie dagen onder water overleefde in een luchtbel nadat zijn schip gezonken was haalde eventjes de voorpagina’s van veel media. Wat lang niet alle media vermelden was dat deze man zich tijdens zijn duistere nachtmerrie staande hield door verzen uit psalm 54 tot 92 hardop te overdenken. Als een soort moderne Jona wist hij te overleven in de buik van zijn gezonken schip totdat er hulp kwam. Okene schreef dat hij de avond voor de ramp een sms’je kreeg van zijn vrouw met enkele woorden uit psalm 54 ‘de Heer bewaart mijn leven’.jona

In deze tijd van Advent waarin we als christenheid verwachten en ons opmaken om de komst van ‘de hoop van de wereld, Jezus Christus’ te herdenken, vind ik dit een mooi verhaal. Ondanks alles bleef deze scheepskok in de duisternis zich op de been met het licht wat het Woord van God mag zijn voor veel mensen. Immanuel ‘God is met ons’, ondanks alles mogen we hopen en vertrouwen op die belofte ook al lijkt het totaal niet naar uit te zien.