Hij was afgelopen week op bezoek in Nederland: de moderne tsaar van de Russische Federatie Vladimir Putin. Nadat hij zich via de oude KGB-burelen heeft opgewerkt tot het hoogste ambt in ‘Rusland’, bekleedt hij die functie de afgelopen jaren alweer met enige dictatoriale verve. Ja, dat hebben zijn onderdanen nodig en geen ‘westerse democratie’, laat hij een ieder die kritiek heeft op zijn oligarchische machtssysteem waar rechten van minderheden en andersdenkenden met voeten worden getreden duidelijk weten. Putin liet zich dan ook niet door Nederland op de vingers tikken toen onze premier Mark Rutte met de nodige omslachtigheid – want pas op voor de handelsrelaties en laten we het vooral gezellig houden – fijntjes wees op de verslechterende mensenrechtentoestand in het land van zijn gast. Met een ‘kijk naar je eige’ riposteerde Putin gelijk deze vingerwijzing. ‘Als er bij jullie partijen zijn die geen vrouwen aan de politiek wil laten deelnemen, dan moet je ons niets voor de voeten werpen. Dat is pas erg!’ Maar beste Vladimir Vladimirovich, ook dat is een uitvloeisel van een democratisch bestel: binnen een zekere bandbreedte kunnen groeperingen eigen ideeën zijn toegedaan…

Althans, dat is een prachtig mooi ideaal. Maar ook in de Lage Landen bij de Zee wordt de lokroep van de dominante mening soms ook te veel ‘airplay’ gegeven. De man wiens mediatrainer echt Martin Gaus moet zijn – hoe kom je anders aan trouwe hondenblikspitting image –  doet  met zijn partij regelmatig pogingen om ook andersdenkenden in de ‘grote polder’  in het gareel te dwingen, acties die staan in een lange rij van pogingen om de rol van religie in het publieke leven terug te dringen, om minderheden te dwingen in het keurslijf van de vaak intolerante meerderheid. Te denken valt aan de weigerambtenaar die meteen moest verdwijnen, het bijzonder onderwijs dat toch duidelijk aan banden moet worden gelegd en de jongste loot  aan de stam: de motie van Groenlinks (!) en D66 om het  sturen van verhuisberichten vanuit de gemeentelijke basisadministratie naar de Stichting Interkerkelijke Ledenadministratie (Sila) te heroverwegen. Immers, de scheiding van kerk en staat toch gewaarborgd moet blijven én zo stelden de indieners van de motie ‘ de gemeentelijke basisadministratie staat  voor andere levensbeschouwelijke stromingen niet op gelijke wijze open’. De verantwoordelijke minister Plasterk concludeerde echter dat ieder kerkgenootschap of ander genootschap op geestelijke grondslag van Sila gebruik kan maken als zij dat wil. ‘De gemeentelijke basisadministratie staat dus via de Sila op gelijke wijze open voor andere stromingen als humanisten of moslims.’

Alexander Alexanderovich, ik vraag u: hoe ver is de heilstaat nog van ons verwijderd? Wanneer zijn de oude vormen en gedachten gestorven? (vrij naar ‘De Internationale’)

Advertenties