‘Geloof staat nooit stil’ was een van de teasers van de afgelopen EO-Jongerendag. Zou het een stelling zijn of een wens? Eerlijk gezegd denk ik het laatste. Want de werkelijkheid wil dat mensen lijken van nature vast te houden aan vaste structuren, gebruiken en tradities. Ook al brokkelen muren en fundamenten van vastigheden zienderogen af, er wordt vaak vastgeklampt aan  laatste strohalmen van voorbije gebruiken. En let wel: ik bedoel niet dat dat al die gebruiken achterhaald en verouderd zijn. Het enige wat ik vaststel is dat dat bepaalde zaken niet meer voldoen in deze tijd.

Het blijft echter altijd weer moeilijk om nieuwe, onbetreden paden in te slaan. Ook al weet je dat geloof nooit stil staat, kijk maar eens naar de geschiedenis van de afgelopen tweeduizend jaar waarin de kerk – als een van de uitingen van geloof – velerlei gezichten heeft getoond, de aanhangers van het geloof – gelovigen – kunnen nogal eens krampachtig aan vaste waarden, normen en gewoontes vasthouden.

‘De wind waait waarheen hij wil en u hoort zijn geluid, maar u weet niet waar hij vandaan komt en waar hij heen gaat; zo is het met iedereen die uit de Geest geboren is’ staat in Johannes 3,8, maar de realiteit is soms erg weerbarstig.

Geloof staat nooit stil, maar gelovigen…?

Advertenties