februari 2010


De komende tijd wil ik een aantal columns schrijven over het nieuwe boek van Brian D. McLaren A New Kind of Christianity, met als prikkelende ondertitel Ten questions that are Transforming the Faith. In deze column wil ik eerst de Amerikaanse schrijver Brian McLaren voorstellen. Volgens de achterflap en zijn website is Mclaren een auteur, spreker en voorganger (hij is geen academisch geschoold theoloog) en netwerker binnen de groep van christelijke leiders, -denkers en -activisten. Enigszins ronkend wordt op de achterflap van het boek gemeld dat McLaren door Time Magazine wordt gezien als een van de vijfentwintig belangrijkste ‘evangelical’ leiders. De term ‘evangelical’ vertaal ik nadrukkelijk niet, omdat het mijns inziens niet goed mogelijk is deze denominatie in goed Nederlands te vertalen: ‘evangelical’ is niet evangelisch maar ook niet mainstream protestant.

In het voorwoord van het boek  schrijft McLaren dat hij is opgegroeid in een conservatieve ‘evangelical’ geloofsgemeenschap en veel gewerkt heeft in protestante en katholieke kerken. Hij trouwde met een katholieke vrouw en zette een kleine, groeiende geloofsgemeenschap op. Hij verdiepte zich in een breed gamma van christelijke denominaties: van pinkstergeloof tot de oosterse orthodoxie. Hij gelooft niet dat ‘de’ kerk zijn langste tijd heeft gehad en dat zij net als aartsmoeder Sara de mensheid nog kan verbazen als ze nieuw leven zal voortbrengen. Maar zo zegt hij any mother will tell you, giving birth is no Sunday school picnic. Het zal pijn doen.

McLaren wil zich in dit boek bezig gaan houden met het onderwerp: (hoe) kunnen we komen tot een nieuw soort christendom?

Ik ga verder lezen…

Ik houd jullie op de hoogte…

Vandaag een kort berichtje dat mijn aandacht trok:

Bezoekers van de Lutherkerk in Keulen moeten voor de dienst zaterdagavond door een naaktscanner. Dominee Hans Mörtter wil andersgelovigen opsporen en een ,,kettervrije” zone voor protestanten scheppen. Maar eigenlijk wil de geestelijke kort voor carnaval de “totale angstcultuur” op de korrel nemen, meldden Duitse media woensdag. De scanner is dan ook niet echt. Mörtter hoopt op begrip voor zijn ludieke actie onder het motto: “Yes, we scan!”

Ik moest meteen denken aan de ophef rondom de uitlatingen van de protestantse dominee Hendrikse die niet gelooft dat God bestaat, maar wel in God gelooft. Hij beschouwt zichzelf als een gelovige atheïst. Inmiddels is een classicale procedure tegen zijn standpunt beëindigd en kregen veel mensen het idee dat de Protestantse Kerk in Nederland het gedachtegoed van Hendrikse legitimeert. Vandaag moest in een artikel in het Reformatorisch Dagblad de scriba van de generale synode van de Protestantse Kerk in Nederland, Arjan Plaisier dat idee van legitimering ontzenuwen. De standpunten van Hendrikse zijn niet van het gewicht zijn dat ze de fundamenten ondergraven. Die fundamenten blijven dus overeind. Het fundament van de kerk is God, Die Zich in Jezus Christus heeft geopenbaard. Niet ondergraven is nog wat anders dan dat ze passen bij deze fundamenten. De opvattingen van ds. Hendrikse geven aanleiding om over deze fundamenten opnieuw te spreken, ze al sprekend opnieuw te ontdekken, om zo opnieuw gesterkt te worden in de opdracht de drie-enige God te belijden zo stelt Plaisier. Hij meldt ook dat in het najaar over de opvattingen verder zal worden gesproken.

Waarom die angst voor de standpunten van Hendrikse? Een kerkgenootschap heeft toch wel een zelfregulerend vermogen om eventuele ongewenste opvattingen te neutraliseren?

Of toch maar een naaktscanner bij de kerkdeur installeren?

Je hoort het nog wel eens: let maar op, nu er een recessie is zullen de kerken wel weer vol stromen want nood leert bidden…

Ik vind dit een standpunt dat nogal twijfelachtig is en ook niet geboekstaafd wordt door cijfers en feiten: al jaren, nee, decennia lang lopen kerken leeg en in die tijd zijn er toch enige recessies gepasseerd.  Daarbij las ik een artikel in het Reformatorisch Dagblad. ‘Christenen VS geïnfecteerd door voorspoed’ zo kopte het bericht. Theoloog Sam Storms meent dat de meeste Amerikaanse christenen zijn geïnfecteerd door het voorspoedevangelie. Voor de meeste gelovigen moet God de moeite zo klein mogelijk en het genot zo groot mogelijk maken. Zij menen dat het hun geestelijke geboorterecht is om in voorspoed en welvaart te leven en dat God daarin moet voorzien.

Nood leert bidden?

Eerder het evangelie van rupsje Nooitgenoeg?