Haïti, een vreselijke tragedie voltrekt zich in een van de armste lanen van de wereld. Hulp wordt van overal ter wereld geboden: financieel zowel als in fysieke zin. Wat dat betreft lijkt het soms wel een wedstrijd. Ik hoorde gisteren: ‘Ja, Rusland heeft zelfs eerder dan Nederland search and rescue-teams gestuurd’. Allemaal hulp die broodnodig is voor het land dat helemaal in puin ligt.

Een andere minder onomstreden ‘hulp’ die geboden wordt is de versnelde instroom van adoptiekinderen. Op de tv-zenders worden beminnelijke  plaatjes getoond van de overgelukkige adoptieouders die met hun pas ‘overgezonden’ (woorden van de adoptievader) adoptiezoon om 11 uur ’s avonds (!) praten over de gelukkig toekomst die zij het kind wél kunnen geven. En passant wijst de adoptievader ook nog op de mogelijkheid tot het adopteren van special needs-kinderen: kinderen die een handicap hebben, operabel of niet operabel, u kunt zelf kiezen!! Mij bekruipt het gevoel wat de drijfveer achter dit soort adopties is: egoïsme?

Gelukkig dringt er in de media langzaamaan ook  wat tegengeluid door via de stem van René Hoksbergen, emeritus hoogleraar adoptie aan de Rijksuniversiteit Utrecht. Hij tracht de huidige roze wolk waar mensen het o zo menslievend vinden om kinderen uit hun eigen omgeving te halen om hen in Europa aan een ‘betere’ toekomst te geven. Hoksbergen breekt een lans om kinderen zoveel mogelijk in hun eigen omgeving, of zo dichtbij hun eigen omgeving, op te vangen. 

Ik meen dat de Hoksbergen hier een goed punt heeft. Een punt dat zo vaak ondersneeuwt in tijden dat er zich rampen voordoen. Vaak lopen de belangen van kinderen en de potentiële adoptieouders stevig door elkaar. Natuurlijk, hier staan we voor een een ramp die zijn weerga niet kent. Maar is het goed om kinderen uit hun eigen omgeving te halen en hen ver weg een toekomst te geven?

En wat voor toekomst? Een toekomst van ‘een leven lang op zoek naar jezelf zijn’ om de titel van het boek van David Brodzinsky over adoptie aan te halen? Een boek dat eigenlijk alle potentiële adoptieouders eerst moeten lezen voor dat ze aan hun behoeftebevrediging doen.