Communicatie tussen God en mens was in het vroege christendom heel gewoon. Maar verstand won van intuïtie en dogma’s namen de dienst over in de kerk. Een spiritueel christendom kan ons weer ‘de weg naar binnen’ wijzen, zegt spiritueel hulpverlener Roelof Tichelaar.

Dagblad Trouw biedt podium aan spiritueel hulpverlener Roelof Tichelaar met zijn boodschap dat een spiritueel christendom ons weer ’de weg naar binnen’  kan wijzen, waar we een ’bezielend, hoger bewustzijn’ vinden. Volgens Tichelaar is het christendom de weg kwijtgeraakt door het verstand te veel te laten overheersen over het intuïtief gevoel. Anders gezegd: het dogma won het van een open communicatie van mens tussen God. Tichelaar meent dat het vroege christendom veel meer openstond voor de communicatie tussen mens en God. Gods geest zoekt in vele bijbelverhalen op bovennatuurlijke wijze contact met mensen. In de Bijbel komt helderziendheid voor, helderhorendheid, voorspellende dromen en de zogeheten profetische vervoering, waarin iemand in een trancetoestand door Gods geest wordt gebruikt om iets uit te spreken of te doen. Deze verschijnselen, die in het vroege christendom heel gewoon waren, stuiten in de christelijke, vooral kerkelijke wereld op nogal wat verzet, en worden al snel afgedaan als ’duivels’. zo laat hij in Trouw dit optekenen. De schrijver van onder andere het boekspirituele hulpverlening De weg naar overgave : is thuiskomen in jezelf meent dat allerlei dogma’s onze innerlijke bron vervuild hebben en dat daardoor voor een aantal mensen de communicatie tussen God en mens gestoord is geworden. Wat Tichelaar hier volgens mij probeert aan te prijzen is de ‘zelfverlossing’. Immers, als we diep genoeg in onszelf afdalen en weer contact maken met ons ‘diepste ik’ zullen we weer goede mensen kunnen worden, niet vervuild door allerlei zaken die ons van het juiste pad afbrengen. Dat is natuurlijk een ideaal plaatje: de mens heeft niets of niemand nodig om zichzelf te verlossen.  Verwonderlijk is het dan ook niet dat bij dit soort berichtgeving altijd weer op dat de dogmatiek de grote zondebok blijkt te zijn. De dogmatiek is bij uitstek bedoeld als systematische doordenking over de relatie tussen alle gegevenheden van God aan de mens en zij vormt een waardevol fundament voor het gevoel van de afhankelijkheid van de mens jegens zijn God. Tevens is de dogmatiek een zinvol hulpmiddel geweest voor de kerk om zich als instituut vorm te geven (iets wat misschien voor een aantal christenen op zich al een verkeerd proces is geweest).  Tichelaar pleit ervoor om de oude communicatie tussen God en mens weer in ere te herstellen waardoor de mens weer dichter bij haar eigen bron komt. In werkelijkheid komt juist daardoor die afhankelijkheid van de mens onder druk te staan, immers de mens zelf is de bron… Verlosser van zichzelf en is niet afhankelijk van wie of wat dan ook… Een puur populaire, individualistische en menselijke reflex.Zelfliefde Een seculiere ethiek met een vaag christelijk sausje die er helaas bij velen in gaat als koek. Bij het zoeken van je heil en van jezelf je afhankelijk weten van Iemand anders is geen populaire boodschap.  Nee, dan liever deze boodschap dat je je heil in je zelf kunt vinden. Zelfontplooiing, zelfliefde zonder verantwoordelijkheid, want je bent immers je eigen norm en die is zo authentiek dat je daar gehoor aan moet geven. De tomtom op deze weg is de spiritueel hulpverlener Roelof Tichelaar met zijn eigen praktijk voor psychische, pastorale en spirituele hulpverlening vindt echter dat juist die eigen vervuilde, onontdekte bron weer moet worden opgedolven. Persoonlijk lijkt me dit een geval van op zijn minst als de vos de passie preekt

Advertenties