Vandaag een item op Radio 1: Een pedosite, dat is een site waarop veroordeelde pedoseksuelen die hun straf hebben uitgezeten en weer terug in de samenleving komen met naam en toenaam worden gepubliceerd om de ‘buurt te waarschuwen’ met als gevolg dat meermalen pedoseksuelen gedwongen worden te verhuizen omdat hun het leven wordt zuur gemaakt door de buurt, heeft haar ‘service’ uitgebreid door ook veroordeelde aanranders en verkrachters van jonge vrouwen met naam en toenaam te publiceren ‘omdat deze mensen zich wellicht ook kunnen gaan vergrijpen aan kinderen’.

Enkele eeuwen geleden was het ook in Nederland normaal om daders van misdrijven te straffen zonder de intentie dat zij iets zouden leren van hun straf en dat zij na enige tijd via de Reclassering weer langzamerhand terug in de maatschappij konden worden geplaatst. Gevangenisstraf en lijfstraf werd gezien als middel om de dader te straffen voor de door hem of haar gepleegde daden en zo was het vaak zo dat daders na hun straf niet meer een nieuwe kans kregen in de maatschappij. rasphuisEen instructief kijkje op deze manier van straffen vindt men in het Gevangenismuseum te Veenhuizen in Drenthe. Op een gegeven moment hebben inzichten in Nederland geleid tot het besef dat het niet goed is om plegers van misdrijven voor hun leven te tekenen en zo wordt hen via de dienst Reclassering een kans gegeven om weer als volwaardig lid in de samenleving te integreren. In de woorden van de dienst zelf: Dat is wat Reclassering Nederland bijdraagt aan een veiliger samenleving. Door gedrag van daders en verdachten positief te beïnvloeden en risico’s te beheersen. Door de voorwaarden te creëren waardoor daders kunnen stoppen met criminaliteit. En weer volwaardig kunnen samenleven in de maatschappij. Tegelijkertijd klinkt momenteel in Nederland de roep om zwaarder te straffen (als het mij maar niet overkomt, want het gaat alleen op voor de ander) en viert het idee hoogtij van ‘eigen rechtertje spelen’. Eén van de kenmerken van ‘eigen rechtertje’ spelen vind ik dit soort sites, waar veroordeelde plegers van misdrijven, hoe gruwelijk deze ook zijn geweest, openlijk een de schandpaal worden genageld. (deze metafoor die uit het oude strafregime komt, gebruik niet voor niets!) Hoewel ik er van overtuigd ben dat er ook fouten worden gemaakt in het strafrecht, vertrouw ik toch steeds dit systeem en vind ik het kwalijk, ook vanuit christelijk oogpunt, om mensen hun leven lang hun misdaden achterna te dragen. (en daar houdt het niet op: zelfs potentiële daders worden al ‘preventief’ gebrandmerkt) Hoewel ik er als protestant vanuit ga dat iedere mens van nature zondig is, weet ik ook dat wij als zondige mensen steeds opnieuw een kans mogen krijgen om een leven te leiden zoals God dat van ons vraagt. Ik vind ook dat wij mensen, vanuit deze grondhouding, plegers van misdrijven ook een kans moeten geven om weer een volwaardige plaats in te nemen in de samenleving.

Eens een dief, altijd een dief…

Heb uw naaste lief als uzelf!

Advertenties